Ergens in huis staat die doos. Verf, kwasten, een blok papier. Die kocht je ooit in die snoepwinkel, waar je honderden kleurtjes verf zag uitgestald. In een opwelling kocht je jouw mooiste kleuren. Je zag dat prachtige schilderij al boven je bank hangen.

Je zette die rijkdom aan kleuren in de kast. Je liep er heel vaak langs, maar het kwam er niet meer van om te gaan schilderen. Die eeuwige twijfel knaagt aan je.

Elke keer zit dat vervelende waardeloze stemmetje op je schouder. Die zegt tegen jou: “Dit lijkt nergens op. Een kind doet dit beter. Straks is het lelijk en heb ik het voor niks gedaan.”

Ik ken die stem zo ontzettend goed. Bijna iedereen die bij mij binnenkomt heeft er last van. En ik zal je een geheimpje vertellen: bij mij komt dat stemmetje ook nog vaak op mijn schouder langs, maar ik mep hem met een groot gebaar weg, pats.

Het is niet je hand die je tegenhoudt, het is dat idee dat het meteen goed moet zijn. En zolang dat idee er is, blijft de doos in de kast en blijf jij eromheen lopen.

Ik ben wabi-sabi, al heel erg lang, eigenlijk altijd al, en ik geef al 25 jaar les met de filosofie van wabi-sabi, de schoonheid van de imperfectie.

Het is de oude Japanse gedachte dat juist het ruwe, het simpele en het onvolmaakte mooier is dan het gladde en bedachte werk.

Een barst, een vlek, een streek die anders liep dan je dacht.

Daar zit de schoonheid, die zit niet in de perfectie.

Ik werk er al heel mijn leven mee, ik heb er zelfs een boek over geschreven: “Af is af, al is het niet perfect”.

Mijn cursisten gaven mij al 2 namen: Kunstinspirator en Queen van de Wabi-Sabi.

Zodra niks meer af hoeft, gebeurt er iets moois. Je durft. En zodra je durft, schilder je.